mavi ojelerini bekleyen dudaklarımı, çatlaklarından çıkan seslerden tanıyan adımların var. uzanırlar el öptürmek gibisinden bir edayla, havada da marizine kayılmış ruhum. nezaketle askıntı olmama çeyrek kalmadan takılırlar peşime, yüzümden anlarlar. her bir parmağın toplamda on yudum, uyanmadan ölelim diye saatimi bir asır sonrasına kurdum.
7922. gün, okyanus sokağı, ankara
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.