YAŞADIKÇA
Yavuz Evliyaoğlu · 23 Ekim 2026 · 82 dinleme
Hem duvarlar küçülür hem yollar Aşmaya da koşmaya da kalmaz hevesim Ben ne zaman yaşamaya kalksam bir kaz ayaklanır göz kenarlarımdan Yurdum diye yaslandığım ağaçlar eğik yamaçlarda dimdik duran ağaçlar ihtiyağcım olduğunda yuvarlanır kimi benimle kimi bensiz Bir kirpi bir pamukla yuvalanır Kargalar bir çığırtkan bir suskun El giderken ben duruyorum. Yaşadıkça, sevmek de mümkün diyorlar sanmıyorum. Şimdi ne aşmaya duvar ne geçmeye yol kaldı Dünyağda ne kadar heves varsa— hepsi kursağıma takıldı
Yorumlar (5)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.
Ağcaip beğendim. AĞır ve aĞulu bir yasa aitmişcesine okudum. Öyle hissettirdi, öyleyse bitsin dilerim mutlu bir çocuk yazabilmeniz için.
“Kah çıkarım gökyüzüne seyrederim alemi Kah inerim yeryüzüne seyreder alem beni” Şiir evreninde şair bazen böyle hissetmiş olabilir. Bu hal kalıcı değil merak etmeyin :) “Zaman zaman ben de uçarım Galata’dan inen yolların üstünden; Birinin boşluğuna/ birine dokunmadan.” (galata kelebekleri’nden)
Aysegul Hicdonmez23 Ekim 2026 · 09:40Barış Manço tınısı var seste…
Yavuz Evliyaoğlu23 Ekim 2026 · 10:17İlk defa böyle bir yorum aldım, şimdi dinledim ve baktım gerçekten de var :)
- Uygar Özcan23 Ekim 2026 · 09:47
✌️✌️