ANNA

Olmayacak rüyalar gördürüyor gece
Bir deniz kenarı, bir tren ve dumanı ipince
Sesin sarstığı duygular vardır
Bir zaman kesilebilir mesela sesle
Evet bir deniz, bir tren ve düdüğü işte
Bir yatağın sertliği gibi ömrüm
Her an uyanmaya hazır bir geçmiş
Bir tren eskiden gelen, bir deniz köpürmüş
Rayların üstünde bir bıçak 
Anna kendini birazdan atacak
Altına rüyamı kateden trenin
Oysa ne güzeldir aşkıyla bir kadın
Hüznüyle adım adım
Ölüme giderken
Aniden tren, yolu ve kaybedilmiş yarın
Düşer günün ortasına
Öğlen ve acısı güneşin
Vurur yüzüme, yüzüne
Anna'nın
Deniz, tren ve yolu olmasın sakın
Satır aralarında her intiharın.