acılararası koşturdu bizi zaman
kabardı deniz
sarhoşluğumuza
bağ bozumuydu, dağıldı şenlik
kıyıya vurdu gözümüzün feri
kör bir düğüm yalnızlığımıza
eğreti bekledim eşiklerde
biçimsiz kaldı sesim
kimliğimizi ele verdi
maskelerimiz
kaçarken kendimden
kendime yakalandım
yüzümüz gibi olmadı
sessizliğimiz
isyan değil içimdeki
açık denizlerin kumulu
yuttum büyük cümleleri
yüzüme kitaplar uyudu
göğnü ılıdı dünyanın
güneşe teğet geçti içim
çığlığa yakın plan yüzüm
sustu kalbime dönük mevsim
kim fırlattı rüzgarı
kuzgunun kanadına
geri çağrıldı uykularım
ardı ardına çarpıldı kapılar
yumruğumu bir çiçeğe sıktım
tozlu suretine
kör kaldı lamba
kanat sesi birikti mabedlerde
masada konuşmayan bir baba
Yorumlar (4)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.
Tuba Tanrıverdi26 Eylül 2026 · 09:47Çok beğendim tebrik ederim ✨
Engin Kahraman26 Eylül 2026 · 10:01🙏teşekkür ederim
Yavuz Evliyaoğlu27 Eylül 2026 · 09:56Göğnü ılıdı dünyanın… böyle yerel ağızlardaki kelimeleri şiirde görünce ayrı bir mutlu oluyorum. Daha samimi geliyor. Ayrıca “ kim fırlattı rüzgarı kuzgunun kanadına geri çağrıldı uykularım ardı ardına çarpıldı kapılar yumruğumu bir çiçeğe sıktım tozlu suretine kör kaldı lamba” dizelerini ayrı sevdim, çok güzel şiir 🙏
Yerel kelimeleri hem gunluk hayatta hem şiirde kullanmaya gayret ediyorum. Çünkü yüzyillarca aktarılarak günumüze gelen yalnizca bir kelime değil ortak bir tarih yaşanmışlık. Bu belleğin kaybolması bir bakima tarihimizin de unutulması anlamina geliyor.