MAVİ CEHENNEM

Mutlu olmaya soluklanmış bir balığın gölgesine sığınıyorum.
Parmağımdaki çizgiler soluyor,
bir o kadar aynı
bir o kadar farklı.
Anlamsızlık sararken alemi
bir papatyanın beyazlığında sarılanıyorum.
Hayat nefes almayı bilmektir diyor bağdaşını kurmuş yogini,
sınanmadığın acının muhabiri olmak soluklanmaktan da kolay oysa.
O köşedeki siyah kedi öğretir sana yaşamı, kuyruğu göz bebeklerine fısıldarken.

Nihayet anlarsın
yaşamak yaşamı düşlememekten geçer,
düşündükçe yaşanmaz bu mavi cehennem.