ŞİİRİ DE BATSIN BU ŞEHRİN

kaybettiğim her duygumun yerine

bir taş koydum

çiçeklerin arka bahçesine

yaslıyorum sırtımı

artık üzülmüyorum

aslanın ceylanı yemesine

alışmanın aşağılık sularında yüzüyorum

siz ve tanrı ordasınız

senaryosu belli filmlerin

başrolüyüz hepimiz

kayıp ilanları görüyorum rüyamda

etkin pişman yüzler

kıtalar arası savaşlar

balistik gözler

lekelenmiş vicdanların

uzaktan uzağa inleyişleri

haykırışına şiirler yazdığım

kadınlar da öldü

nefretimi boğdurduğum

karıncalar besliyorum göğsümde

artık yavaş yavaş alışıyorum her şeye

en çok da herkesin haklılık öğürmesine

hiçleşiyorum

hiç oluyorum

şiir diyesim var her iyiliğe

kötülüğün zaten içindeyiz

bu da mı olacaktı denilen

her cümlenin tavındayım

o da oluyor

ve ben şu dilenci ile

tanrıyı arıyorum

sonra bu nemli şehrin şiirine

başlık yazıyoruz

şiiri de batsın bu şehrin

diye