kolektif öykü - kulpu kırık kupa
Yanıtlar (5)

"kupa," dedim ve düşüncelerimde bir an petshoptaki o ana döndüm. mete acaba neden frizbi suratlı bir iran kırması kedi istiyordu diye kendime soruyordum. sıkılınca atıp tutmak için mi, yoksa başka bir derdi mi vardı? mete elinde iki kupa kahveyle mutfaktan dönünce dayanamayıp sormaya karar verdim. hafifçe gülümsedi; "kedi akvaryuma yüzünü yapıştırıp balıkları daha rahat seyreder diye düşündüm," dedi. bu konuya da mühendislik titizliğiyle yaklaşıyordu anlaşılan. bana kahvemi uzattı. kendisi ise kulpu kırık bir kupayı avuçlarının içinde sıkıca tutuyordu. seramikten, el yapımı olduğu her halinden belliydi. gözüm kupaya takılınca mete'nin buzdolabının üzerindeki o eski fotoğrafı hatırladım. kızının fotoğrafıydı; çocukken boya kalemlerini o zamanlar henüz kulpu sağlam olan bu kupaya doldurmuştu. mete kupaya vardiyalı bir görev mi vermişti? kahve içmediği zaman hatıralar mı taşıyordu bu kupa?
Said Ortagedik17 Kasım 2026 · 21:48"ne düşündüğünü biliyorum ama elimden bir şey gelmiyor. anılara tutunmaktan başka." mete'nin hüzünlendiğini ya da bir şeye sevindiğini anlamak biraz zordu. kan yutup kızılcık şerbeti içtim diyenlerdendi. belki de anılarından sürekli bahsetmesinin daha doğrusu bahsedebilmesinin sebebi de buydu. biz normal insanlar başımızdan geçen bir olay bizi nasıl etkilemişse bunu hafızamızda tekrar canlandırırken de aynı etkinin altında kalırız. ama mete bu konuda birçok konuda olduğu gibi bizlerden biraz farklıydı. ona göre yaşanmış ve bitmiş bir hadise o anda kalır, üstü örtülürdü. tekrar anlatırken örtüyü açmaya gerek yoktu. sadece an'lar canlanırdı. hislerden ve duygulardan azade an'lar. "peki sen kulpu kırık bir kupayı saklayarak geçmişine mi tutunuyorsun yoksa geçmişteki kırgınlığın bir imgesi mi bu kupa?" sustu bir süre. akvaryuma doğru seğirtti. biraz balıkları izledi. aniden aklına bir şey gelmiş gibi arkasını döndü. ama sorumu cevaplamadı. sıra yine bendeydi sanırım. "ayrılık diyorum mete. belki ayrılığın hala etkisindesin ama bunu inkar ediyorsun." "benim bir şeyi inkar ettiğim falan yok. sadece bunun üzerine uzun uzadıya konuşmaya gerek yok." her konuda hemfikir olma şartı aranmaz dostluklarda. bizimki de o türden bir dostluktu. üstelemedim o yüzden.
Eylem Aslan19 Kasım 2026 · 08:43bazı duyguları paylaşmanın, anlatmaktan daha etkili bi yolu vardır bazen, susmak. yıllarca tek bir eşyasını degistirmedigi odasına bir kahve makinesi ve bir kedi alması da bir anlatma biçimiydi. mete çoğalmaya çabalıyordu eksilmenin verdiği huzursuzluğu bir nebze dindirebilmek için. "kitaplığımdan bir kitap almak için sabırsızlanıyorsun dimi" dedi. konuyu değiştirme işini ona bırakmış olmanın mahcubiyeti ile gülümsedim. "hiç sormayacaksın sandım ". o da gülümsedi. kitaplığa bakarken minik bir tırmalama sesiyle ikimizde aynı anda girişteki tekli koltuğa kafaları çevirmiştik. "beyaz imzasını atıyor" dedi. sevdiğimiz yerde iz bırakmak, orada var olmaya devam etmek, kalan için bir hediye miydi? yoksa lanet mi? var olma çabası bir korku muydu? cesaret mi?. yeniden başlamak, kaldığın yerden devam etmeye engel miydi?. mete'yle hayatı sorguladığımız çok zamanlar oldu ama şimdi sessizlik ona en iyi gelen şeydi. küçük şeyler yapmak hayatın devamı için gerekliydi. kahve içmek, kedi sevmek, akvaryumdaki balığı beslemek gibi. kulpu kırık bardağı sudan geçirip özenle yerine yerleştirmesi mete için bir tören gibiydi. yanıma geldiğinde alacağım kitabi seçmiştim ilk defa o zaman göz göze geldik.

gözleri bana; sakın kitabı açma diyordu. bir terslik olduğunu anlamıştım. bakışları, zaman ağır ağır akıyormuş gibi değişiyordu. sanki bir tarafı onu engelliyordu. kitabı elimden alamadan açtım. kitabın kapağı hariç içinde hiçbir şey yazmıyordu. bir sürü boş sayfa, ilk önce anlamaya çalıştım bir kaç sefer elimle hızlıca sayfaları çevirdim. sonra dönüp mete'ye baktım. bir an gözlerini diğer kitaplara dikti. bunu fark edince bir kitap daha aldım; onun, içi de boştu. sessizlik uzamıştı ve bir açıklama bekliyordum. gözlerimiz çarpışırken ondan bir açıklama istiyordum. sonra bir kitap daha aldım , bir kitap daha... beynim yanıyorken odanın içi hızlıca soğuyordu sanki.
Engin Kahraman20 Kasım 2026 · 12:35sonra streç film ile kaplı bir kitabı fark ettim; "ben ve ailem" neden streç film ile kaplandığını sormadım. özel bir anlam yüklü olduğu hissettim. mete'nin her zamanki gibi kestirip atacağını ve açılmayacağını biliyordum. bir şey sormadan "açıp bakabilirsin" dedi. zahmete girip özenle kapladığı kitabı geri yerine koydum. mete'nin bilmediği şey ise benim bu kitabın içinde neler olduğunu biliyor olmam. yine bir gün mete evde başka işlerle meşgulken kütüphanede bu kitabı görmüş ve hızlıca okuyabildiğim kadar okumuştum. kitap babasına aitti. mete'den dinlediğim kadarı ile babası janti bir adam. saygın bir devlet memuru. eski ankara beyefendilerinden. hastane odasında ziyaretçileri gömlek kravatla karşılayacak kadar beyefendi. kitapta kendi hayatından kesitler, anılar. çocuklarının doğumları, geleceğe dair umutları, şiirleri, büyük ve mutlu bir aile olma dileği... mete'yi her bayram aradığımda memleketine annesinin mezarına gitmiş olurdu. parçalanmış bir aile. anne yatalak kalıp mete'nin gözetimi altında ölmüş, küs kardeşler ve yalnız bir adam. bütün bunları düşününce kitap hakkında bir şey sormadan yerine bırakmıştım. üzüntümü ikiye katlayan bir an olduğunu hatırlıyorum... peki şimdi kitap neden streç film ile kaplıydı?
Yanıt yazmak için giriş yapmalısın.
