çiçek dürbünüyle
gökyüzünü seyretmeyi severim bilirsin
ama kimse bilmez
bir ağaca sarıldığımı
bir arı gibi bal emdiğimi hanımelinden
dünyayı ışıklarıyla döven
yıldırımları sevdiğimi
yağmuru öptüğümü
görece garip biriyim
kaldırım taşlarını saydığımı
ama renklilere basmadığımı
karanlık bir gökyüzünde
yıldızlarla konuştuğumu
bir kaktüsü dikenli bile olsa okşadığımı
bir balkona oturup geçen arabaları saydığımı
bisikletle uçarcasına gittiğimi
hatta salıncakta uçtuğumu
seni her gördüğümde anlamsızca güldüğümü...
bilmez yine hiç kimse.
garip biriyim işte, bilirsin
Yorumlar (1)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.
Yavuz Evliyaoğlu21 Ağustos 2026 · 08:28bilir o beni, diye düşündüklerimizin günün sonunda bizi tanıyamaması... onlarca özelliğin vardır ama nihayetinde şöyle tanımlanırsın : garip biri. nasıl garip, nesi garip pek de sorgulanmaz. zaten çiçek dürbünüyle de gökyüzüne bakılmaz.