TERTEMİZ KARANLIKLAR
ŞIIR

TERTEMİZ KARANLIKLAR

Meryem Şevval Adıgüzel20 Kasım 20261 dk okuma13

Sözlerim bulutları deler de

bir yağmur damlası olup toprağa değmez.

Gökyüzü bilir oysa,

hangi sessizlikten sızdığımı.

Bakışlarımda ıslak hatıralar demlenir

Hasreti buharlı bir fincanda yudumlarım

Ufukta grileşen dağlar var,

arkasına ulaştığımdan henüz habersizim.

Gün, manzaralarına devriliyor

Ben her gün biraz daha galibiyet kokuyorum

Ardımdakilerin varlığına yaslanmak güvenli

Bir avuç çamurda

küf kokan satırlarım tepiniyor

Ben tek karışlık yeşillerde saklanırken,

tekil paradokslarım küllerinden saçaklanıyor.

Uzaklığın koyunda bir demlik samimiyet ışıldadı

Koştum, coşkum mesafeyi aştı,

uzağına düştüm tekrardan

— Yeniden mizansen hoşuma gitmiyor —

Çokluğundan arınmış, renkli bir liman;

sözlerim kesiyor dalgaları.

Eskiyen yelkenlilerde toy fırtınalar yaratıyorum

İşte burada

devasa bir yenilginin sallantısında bulunuyorum

Fiskelerin namlusunda bakışlarım susuyor,

gözlerim daimi uzaklıklarda.

Azı çoğuna karışmış bir kıyıdayım;

Deniz çekiliyor,

ben hâlâ dalgaların hesabındayım.

Umudumdan avuçlanan bakiye yetersiz

Fikirsel gölgelerimden tertemiz karanlıklar topluyorum.

Ellerim yurtsuz bahçelerden silinirken,

kelimelerim topal bir şarkıya özenmiş.

Susmadığıma sitemli değilim

çünkü hala örtünecek sözcüğü olmayan boşluklar var.

Uzaklıklar göreceli değil, derecelidir retinamda.

Farksız uğultuların çeperlerinde uyuklarım.

En candan ormanlar en yüksek dağlardadır sanki.

Dağları izlerken

uğultunun mesafesinden sislerine çıkarım.

Bazen söz gibi keskindir hasretim,

içimdeki bilirkişiden saklarım.

Belki de bütün mesele

kendime yetişemediğim bir vakitte yaşlanmak.

Zaman, cebimde unutulmuş

kırık bir pusula kadar tarafsız.

Bilmek camlanmış azizim

Sert yorganlar ayağıma göre değil.

Rastgele

Yorumlar (0)

Yorum yazmak için giriş yapmalısın.