
Leylekler bu yıl gitmedi. Gitmenin anlamsız olduğunu kavradılar belki. Belki de canları istemedi, yorgun da olabilirler. Tek bildiğim bu yıl sıcak bölgelere göç etmediler.
Köpekler en gizli zulalara gömdükleri kemiklerin yerini unuttular. Önemi yoktu artık. Belki de kemik falan gömmemişlerdi.
Camilerden ezan sesi yükselmiyordu artık. Belki haftalardır belki aylardır ne ezan ne sela sesi duyulmamıştı. Belki de hiç ezan okunmamıştı. Bu bir efsaneydi büyük ihtimalle.
Tüten en son ocaktan çıkan duman yeritimi olmadığı için yükselmiyordu. Onu savuracak rüzgarlar çoktan terk etmişti diyarı.
Ağaçtan kopmayı unutmuş bir yaprak öylece duruyordu. Bir amacı yoktu. Sadece duruyordu. Yerçekimini iptal ettikleri için yere düşmeye tenezzül etmiyordu.
İnsanlar fotoğraflara bakmayı neden sever diye felsefeci şapkamı giyip çok düşündüm. Felsefe bu zamana kadar hangi soruya net cevap verebilmiş ki diyerek şapkamı fırlattım yere. Her götü sıkışan doktor gibi olay psikolojik demek için Freud kitaplarımı karıştırdım.
Çocukken fotoğraflara bakmayı hiç sevmezdim. Çünkü ölü insanlar vardı. Dedem mesela. Ölmüştü ve gömmüşlerdi onu. Fotoğrafta hiç hareket etmeden bir put gibi bana bakması canımı sıkıyordu. Arka taraftaki leylekler göç etmiyordu mesela. Ne zaman baksam, yaz kış oradaydılar. Köpek ise kemiklerini aramıyordu. Acıkmıyordu bile. Arkadaki camiden ezan okunduğunu sanmıyorum.
İnsanların yaşadığı en büyük travma anne karnından kaos dolu dünyaya çıkmaktır, diyor Freud efendi. Kimya okuyanlar ne dediğimi anlayacaktır. Dünyadaki her şey maddeler canlılar hatta atomlar sürekli kararlı hale gelmek ister. Bunun için kovalent bağlar, tek elektronu ortak kullanmalar gibi gereksiz çabalar içinde bulunurlar. Anne karnından çıkan birey de tüm şartları kararlı hale getirmeye çalışır. Tam her şey yolunda derken çevresel şartlar, dünya hatta iklim değişir akdeniz olur, insanın çabalaması değişmez ve ömür boyu devam eder.
Aslında insanın kararlı hale gelmesinin iki yolu vardır. Biri anne karnına dönmek diğeri ise ölüm. Bay Freud insanların evlerinde kendilerini güvende hissetmesini o evi anne karnı gibi görmemizle açıklar.
Ölüm konusu ise biraz daha karmaşık. İnsanlar genelde ölümden korktuklarını sansalar da bu böyle değildir. Attıkları her adım aldıkları her nefes o en kararlı duruma ulaşma çabasıdır, hipotezimin zayıf noktası o zaman bu insanlar niye intihar etmiyor sorusu. Bilmiyorum. Neden intihar etmiyorsunuz ki? Orgazmlar tatmak için olabilir ama bu konuyu daha sonraki yazılarımda tartışacağım.
Yaşamı, kafamızda kurduğumuz zamanla ölçme gibi bir öğrenilmiş çaresizlikle büyüdüğümüz için zamanın durmasını ölüm gibi algılıyor bilinçaltımız. O en çok istediğimiz sonsuz kararlılığı görüyoruz fotoğraflarda. Çiçekler büyümüyor bebekler ergenliğe ulaşmıyor köpekler havlamıyor. Ölüleri bile gömmemişler. Her şeyin kararlı durumda olduğu fotoğraflara bakıp bilinçaltında yolculuğa çıkmak orgazmik bir haz veriyor insanlara. Yapay zeka ile fotoğrafları hareketlendirince kendimizi ölü diriltip Zeus’un hışmına uğrayan Asklepios gibi hissediyoruz.
Fotoğraflar, zamanın durduğu noktalar, sandığımız kadar masum değiller.
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.
