Güzel hayaller yerini kabuslara bıraktığı gün başladı benim hikayem.
İlahi iradenin tezahürü gecikmişti; belki de.
Belki bir hesaplaşmaydı tanrıyla aramızdaki bu çekişme.
Bildiklerimi unutmam bir ömür aldı.
Yaşadıklarımı sindirmemse öbür tarafa kaldı.
Ben; gözleri oyulmuş bir çehre,
acılarla kavrulmuş bir yüz,
kimsesiz bir çocuğun düşüydüm.
Hayat beni yormadı;
yalnızca insanlar beni anlamadı.
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.