KARANFİL MEZARI

Bir biz mi kaldık,
Akşamın karanlığında,
Pencerelerde kuşların,
dünyadan göçünü seyreden?

Ey karanlığa alışmış kalbim,
Sen de mi küstün ışığa?
Bir karanfil mezarı şimdi
bastığım bu toprak.
İnsan çiçeklerden utanır mı?
Soruyorum sana, bunca yaşım.

Bir biz mi kaldık gerçekten?
Belki de en çok biz kaldık;
tütünlerde ve küfürlerde...
Ekmek parasıyla kafayı bulanlardan..

İsterdim,
Bir kere de sen doğur şu karanfilleri.
Sonra da öldür istersen..
Nasıl olsa alışkındır bu topraklar..
kanla sulanmaya,
gözyaşıyla yeşermeye.

Biz mi kaldık gerçekten?
Belki de sadece biz kaldık;
ne ışığı hak eden,
ne karanlığa sığınabilen.
Ortada,
bir mezar kadar çıplak..